Remember the Rain

 

(ส่งของสอยดาวVD)

 

 

 

 

entry นี้เกี่ยวข้องกับ อัคริ อิศวะ ณ VD

 

 

 

 

"ของขวัญปีใหม่...ของขวัญปีใหม่" อัคริเดินวนอยู่ในห้องเก็บของ

เธอยกแจกันขนาดใหญ่สามใบออกมาวางเรียงกันกลางห้อง เดินวนรอบพวกมันสามรอบก่อนจะส่ายหน้าแล้วยกกลับไปเก็บ

 

ระหว่างที่มองหาของชิ้นอื่นต่อ สายตาของเธอผ่านมาที่เขาเกือบๆเสี้ยววินาทีหนึ่งแล้วก็เลยผ่านไป

 

อาชวินนั่งขัดสมาธิอยู่บนโต๊ะไม้แกะสลักที่ตั้งอยู่ติดกำแพงใกล้มุมห้อง กำลังตั้งใจดูหญิงสาวลากบุรุษเปลือยแกะสลักจากหินอ่อนรูปร่างสูงใหญ่ออกมาจากมุม เธอวางฝ่ามือข้างหนึ่งลงบนบั้นท้ายหินอ่อนของเขา และอีกข้างหนึ่งจับที่ข้างหน้า .......ใช่ ตรงนั้นแหละ

อัคริพาชายหินอ่อนออกมาที่กลางห้อง เดินไปปรับโคมไฟให้ส่องตรงๆไป ผิวหินอ่อนกระทบแสงชวนแสบตา

 

"นี่...อันนี้ดีหรือเปล่า?" เธอเอ่ยถามโดยไม่หันมา อาชวินไม่ได้ตอบ เขากำลังคิดว่า 'อันนี้' ที่เธอพูดถึงน่ะ มันคืออันไหนกัน ถ้าเป็นอันเดี๋ยวกับที่เขาคิดอยู่ตอนนี้คงไม่เข้าท่าเท่าไหร่หรอก

 

เขานั่งมองอยู่เฉยๆขณะที่อัคริเอียงคอไปทางซ้ายทีขวาทีเพื่อปรับมุมมองก่อนจะเดินวนรอบบุรุษหินอ่อนสามรอบครึ่งแล้วส่ายหน้า

นั่นไงล่ะ 'อันนั้น' ไม่ดีพอสำหรับเธอจริงๆด้วย

 

อัคริประคองชายหนุ่มที่ไม่ผ่านการพิจารณากลับไปยืนเปลือยอยู่ในุมเดิมของเขา และมองไปรอบๆ

อาชวินมองตามสายตาของเธอไปพลางพยายามดึงสติที่เริ่มคิดเพ้อเจ้อของตัวเองกลับมาที่ความเป็นจริง น่าเบื่อชะมัด เธอกำลังทำจะมันอีกแล้ว....

 

อาชวินอ้าปากหาวแล้วเอนตัวพิงกับกำแพงข้างหลัง เขากำลังเข้าสู่ภาวะฟุ้งซ่าน เพ้อเจ้อ และหนีความจริง เขานั่งอยู่ตรงนี้มาเกือบสี่สิบนาทีแล้ว ดูเธอเดินวนรอบกระจกเงาตั้งพื้นแบบกอธ เก้าอี้ไม้ประดับกระจก โคมไฟสำหรับตั้งในสวน ศิวลึงค์ไม้สีแดงสดที่แกะสลักซะเหมือนจริงแทนที่จะลดทอนรายละเอียดอย่างลึงค์ทั่วๆไป และอื่นๆอีกมากมายที่พูดถึงไปก็จะเปลืองเนื้อที่เปล่าๆ

อันที่จริง ของเกือบทุกชิ้นในห้องนี้ถูกพิจารณาด้วยวิธีการ 'เดินวน' ของอัคริมาแล้วแทบทั้งนั้น

 

ที่ต้องมานั่งดูอยู่อย่างนี้ก็เพราะว่า ถ้าปล่อยให้เธออยู่กับของมีมูลค่าเหล่านี้ลำพังสักสองสามนาที มีโอกาสราวๆเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ที่เธอจะทำให้มันหมดมูลค่าไปเลยโดยไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจและไม่รู้สึกผิดด้วย

เธอพร้อมจะปีนขึ้นไปบนชั้นวางของที่ดูก็รู้ว่าเปราะบางกว่าจะรับน้ำหนักตัวครึ่งหนึ่งของเธอได้ด้วยซ้ำ และพร้อมจะกวาดทุกสิ่งทุกอย่างบนนั้นตกลงมาแตกกระจายเมื่อเธอเอื้อมไปคว้าของที่ต้องตา ก่อนจะกระโดดลงมาทับใส่สิ่งของที่วางอยู่รอบๆนั่นด้วย

ครั้งล่าสุดที่เขาปล่อยเธอไว้กับเครื่องแก้วเจียระไนที่เพิ่งสั่งมาใหม่ๆ เธอก็นั่งทับมันทันทีที่เขาหันหลังให้นั่นแหละ

"เลือกๆมาสักอย่างเหอะน่า ผมง่วงแล้วอ่ะ" อาชวินตั้งใจจะบ่นเบาๆกับตัวเอง แต่ดันเป็นจังหวะที่อัคริเดินมาหยิบจานดินเผาที่วางอยู่ใกล้ๆเข้าพอดี เธอหันมามองเขาแล้วถอนหายใจก่อนจะบ่นออกมาบ้าง

 

"มันยากเพราะไม่รู้ว่าใครจะได้ไปเนี่ยสิ ถ้าให้กระจกแล้วเขาเป็นคนไม่ชอบแต่งตัวล่ะ ถ้าให้จานแล้วเขาเป็นคนกินข้าวนอกบ้านล่ะ? ถ้าให้แจกันแล้วเขาเป็นคนไม่จัดดอกไม้ล่ะ? แล้วถ้า-" อัศวินงับริมฝีปากกลืนคำพูดอื่นๆที่กำลังจะตามมาลงท้องไปเมื่ออีกฝ่ายชูฝ่ามือส่งสัญญาณว่า 'หยุดได้แล้ว ไม่งั้นผมจะเอาฝ่ามือสวยๆข้างนี้ยัดเข้าไปในปากคุณซะ'

 

"เลือกละเอียดขนาดนั้น มันก็ต้องเลือกไม่ได้แหงอยู่แล้วล่ะ ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่'เหมาะสำหรับทุกคน'หรอกน่า โห ที่ผ่านมาผมคิดว่าคุณฉลาดนะเนี่ยเลยมาฝากชีวิตไว้ .....เรียนจบมาได้ไงเนี่ย ติดสินบนครูให้ผ่านมาหรือเปล่า?" อาชวินยกมือขึ้นป้องปากจงใจหาวยาวๆขณะที่อัคริย่นหน้าผากและตีแขนเขาเบาๆ เด็กหนุ่มกระพริบตาสองสามครั้ง ไล้หยดน้ำตาที่เรียกมาตอนหาวเมื่อครู่ให้ไหลลงมาบนแก้มพลางทำสีหน้าเจ็บปวดเกินจริง

ก่อนจะเงยหน้าขึ้นหาวอีกครั้งแล้วชะงักค้างอยู่ในท่านั้น เพ่งมองไปยังเพดานของมุมห้องฝั่งตรงข้าม อัคริมองตามสายตาเขาไป

 

"ไอ้นั่นเป็นไง?" อาชวินชี้ไปที่ร่มกระดาษปักลูกปัดที่แขวนอยู่บนเพดาน มันเป็นร่มสีสดใสที่สะดุดตาเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นรูปเล็กๆของมันในเว็บไซต์ และแม้จะรู้ว่ามันกันฝนแทบไม่ได้แต่เธอก็สั่งซื้อมันมาโดยไม่ลังเล

เธอเห่อแขวนมันไว้หน้าร้านอยู่หลายวัน ซึ่งเมื่อมีคนถามซื้อเธอก็จะบอกราคาที่แพงเกินจริงชนิดที่ว่าต่อให้กระเป๋าหนักจริงก็ไม่มีทางยอมจ่ายแน่ๆ ต้องเป็นกระเป๋าหนักและละเมอมาด้วย แค่บ้ายังไม่มากพอ

อาชวินเคยคิดจะถามอยู่บ้างว่า 'ถ้าไม่ขายแล้วจะซื้อมาทำห่-อะไร' แต่เขาพอจะมีมารยาทอยู่บ้างคำถามจึงเบาลงกว่านั้น เบาจนอัคริไม่ใส่ใจจะตอบมัน เธอแค่ขมวดคิ้วน้อยๆแล้วปิดประเด็นด้วยคำว่า 'มันสวยดีไม่ใช่หรือไงล่ะ' แล้วเธอก็หันไปชื่นชมร่มสีแสบตานั่นต่อ

แต่สุดท้ายแล้วร่มสวยคันนี้ก็ต้องระเห็จมาอยู่ในห้องเก็บของเพราะอัคริหันไปเห่อร่มลูกปัดอีกคันหนึ่ง ที่มาใหม่กว่า สวยกว่า และใช่เลย .... ใช้ประโยชน์ได้น้อยกว่าอีกด้วย

 

"ให้ร่มที่ใช้กันฝนไม่ได้เนี่ยนะ?"

 

"ช่ายยยย" อาชวินกระโดดลงมาจากโต๊ะและก้าวยาวๆผ่านตัวเธอไป อัคริหันมองตามและพบว่าเขากำลังปีนขึ้นไปปลดร่มคันนั้นลงมาจากเพดาน

 

"เพราะมันกันฝนไม่ได้ ไม่ว่าใครจะได้ไป ยังไงมันก็กันฝนไม่ได้อยู่ดี ทีนี้ก็ไม่มีปัญหาแล้วใช่มั้ยล่ะ?" อาชวินค่อยๆหุบร่มและยื่นมันมาให้เธอ อัคริรับไว้แม้จะยังงงกับสมการของเด็กหนุ่มตรงหน้าอยู่หน่อยๆก็เถอะ

 

และโดยที่ยังงงๆอยู่ด้วยนั่นแหละ เธอก็เอามันใส่ลงลงในกล่องกันกระแทกและจัดการส่งไปเรียบร้อยแล้ว

 

โดยที่ไม่ต้องเดินวนถึงสามรอบเพื่อพิจารณามันเลยด้วยซ้ำไป

 

 

 

ร่มจาก

 

 

(เพ้อเจ้อเองอะไรเอง อันที่จริงร่มคันนี้กันฝนได้นะ XD)

 

 

 

 

----

 

 

ฝากด้วยนะจ้ะ